Donderdag gingen alle scholen vervroegd dicht. Dus ook die van onze kleine meid. Er was namelijk noodweer. Noodweer is geen tornado, of sneeuw, zelfs geen zandstorm. Nee, noodweer betekent meer dan een uur lang motregen. En dat was het geval. Dus riep de overheid op via de radio en via alle mogelijke andere media dat de scholen in Dubai vervroegd gesloten werden. Laras was echter al een uur eerder naar huis gebracht door papa omdat ze zich niet zo lekker voelde. Laras had een beetje koorts, keelpijn en voelde zich dus niet zo lekker. Dus vanuit de School Clinic werd mama gebeld, die vervolgens papa belde, die vervolgens van kantoor naar school reed en daarna met Laras naar huis. Laras is inmiddels alweer hersteld gelukkig.
Die middag, weer terug op kantoor, heb ik er flink om gelachen met enkele collega's dat er een noodtoestand wordt uitgeroepen vanwege een beetje motregen. Volkomen onbegrijpelijk, zo leek het. Maar later op die dag werd het me duidelijk. Er waren overstromingen in de Emiraten. Vooral Sharjah was zwaar getroffen. Wat blijkt nu, de putten die je in de straten ziet zijn geen putten zoals in Nederland. Je zou namelijk verwachten dat er een soort ondergronds afwateringssysteem is dat alle putten met elkaar verbindt. Hier doet men dat anders. Als je hier een putdeksel zou optillen, dan zit er gewoon een kuil van een meter diep onder. En als die vol is, dan stroomt de put over. Vooral op plaatsen waar de wegen nogal glooiiend zijn gebeurt dit dus zeer snel. Tunnels lopen dus zeer snel onder en ook bochten die net iets dieper zijn dan het midden van een weg. Overstromingen zijn echter wel zo opgelost, want er komen direct vrachtwagens aan met slangen waarmee de plassen opgezogen worden. De auto wordt er wel vies van, van die mix van zand en water. Maar gelukkig struikel je bij iedere mall of supermarkt over de autowassers. Voor nog geen vier euro wordt je auto gewassen en als je dan weer naar huis wil, dan mag je afrekenen. Heel handig. Zo wordt ieder probleem in Dubai opgelost door er een aantal goedkope arbeidskrachten op te zetten. Dubai heeft voor alles een oplossing. Behalve voor bureaucratie dan.
Monday, 25 November 2013
Sunday, 10 November 2013
Pini pini
"Eet je eten nou op!!" Elke ochtend is het weer een race tegen de klok. Om zes uur gaat de wekker, papa gaat meteen douchen, mama haalt Laras uit bed en Mbak Nur smeert tegenwoordig de broodjes. Zelf is ze ook gek op brood. De meeste Indonesiers prefereren rijst in de ochtend. Nur niet. Ze heeft liever een dikke boterham met chocoladepasta of vruchtenhagel. Bij Laras duurt het altijd een stuk langer. Even voor zevenen vindt papa het wel genoeg. "Laat die laatste paar hapjes maar weer liggen, want anders staat papa straks in de file". De rugzak puilt uit. Er zitten snacks in voor tien uur 's ochtends, een warme muts, een sjaal en handschoenen. Wollen handschoenen, dus geen waterdichte. Want die hebben ze hier niet. Eigenlijk is het al heel bijzonder dat ze hier mutsen en handschoenen verkopen, maar in de sneeuw zullen ze niet lang droog blijven. Laras vindt het maar wat spannend. Naar Ski Dubai. Ski Dubai is mooi, met allemaal glijbanen voor de kids, levensechte nepsneeuw en natuurlijk skipistes.
Gelukkig ben ik de files nog net voor. Hessa Street is elke ochtend druk. In de auto luisteren we naar de School Run Song op de radio. Die hoor je elke ochtend om tien voor half acht, als alle ouders hun kinderen tegelijk naar school brengen, "yeah, you know the score, yeah, in ya' four by four, it's the school run run run, the school run sonnngggg". Laras staart slaapdronken naar buiten. We zijn er bijna. Door een mierenhoop van SUV's tracht ik mijn weg te vinden naar het drop-off punt. Parkeren doet bijna niemand. De pini pini's halen de kinderen namelijk uit de auto. Pini pini's zijn mevrouwen met rode shirts die de juffen helpen in de klas. Als je met de auto voor de poort staat, dan doen ze de deur open en helpen ze je naar de verzamelplaats op het schoolplein. Pini pini's lijken een beetje op mama, ze zijn best klein en hebben allemaal zwart haar. Ze komen ook uit Azie, net als Indonesische mensen. Ze noemen mij Larasita, want dat betekent Kleine Laras in hun taal.
Laras wordt uit de auto geholpen en papa rijdt linea recta door naar het werk.
Om half zeven 's avonds parkeer ik mijn 4x4 (je bent een expat of je bent het niet) in de carport. Het is al bijna helemaal donker. Ik ben moe. Als ik binnen kom, zit Laras aan tafel te kleuren, Trees is in de keuken bezig en Elliot rent met een speentje in zijn mond naar me toe. Hij probeert zijn hele dag met mij door te nemen, maar het speentje helpt niet erg: "Hmmmm mmmm mmmm mmmm hmmmmpppfff". Ik geef hem een kus en loop naar Laras toe. Op tafel ligt een papiertje. Laras heeft een award gekregen. De tweede al. Na haar Healthy Eater Award is ze nu ook officieel tot Star Student van de week benoemd. Dan kom je in de hal te hangen en op de website te staan. Papa en mama zijn trotser dan Laras zelf. Ons meisje wordt groot. Met recht is ze een ster.
Laras wordt uit de auto geholpen en papa rijdt linea recta door naar het werk.
Om half zeven 's avonds parkeer ik mijn 4x4 (je bent een expat of je bent het niet) in de carport. Het is al bijna helemaal donker. Ik ben moe. Als ik binnen kom, zit Laras aan tafel te kleuren, Trees is in de keuken bezig en Elliot rent met een speentje in zijn mond naar me toe. Hij probeert zijn hele dag met mij door te nemen, maar het speentje helpt niet erg: "Hmmmm mmmm mmmm mmmm hmmmmpppfff". Ik geef hem een kus en loop naar Laras toe. Op tafel ligt een papiertje. Laras heeft een award gekregen. De tweede al. Na haar Healthy Eater Award is ze nu ook officieel tot Star Student van de week benoemd. Dan kom je in de hal te hangen en op de website te staan. Papa en mama zijn trotser dan Laras zelf. Ons meisje wordt groot. Met recht is ze een ster.
Saturday, 9 November 2013
Date
Vanavond hadden we een date. Zo voelde het tenminste. Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat vrouwlief en ondergetekende samen een avondje weggingen zonder kinderen erbij. Kijk, en dat is nou waarom we een maid nodig hadden. Lijkt misschien niet zo belangrijk, maar zelfs het supermarktshoppen kan aardig op de zenuwen gaan werken als er twee jengelende kinderen aan je arm lopen te trekken. Niet dat ze dat altijd doen, maar de kans dat er een van de twee geen zin heeft om boodschappen te doen is wel heel groot. Elliot is dan ook nog in de terrible TWO-fase. Dat gaat ongeveer zo. Mama heeft tas. In tas zit koekje. Elliot wil koekje. Nu. NU. Mama zegt nee. Elliot gaat op zijn buik liggen op de vloer van de supermarkt en schreeuwt de hele winkel bij elkaar. Ondertussen ziet Laras overal prinsessenshampoo, prinsessentandenborstels en speelgoed dat ze allemaal echt heel hard nodig heeft. Vindt ze zelf. Als papa of mama nee zegt dan volgt daar geheid een waarom niet op. Maar meestal zijn ze lief hoor. Als je doet wat ze willen.
Om half acht lagen ze in bed, netjes nog even een verhaaltje voorlezen voor allebei en licht uit. Papa en mama waren klaar voor een uitstapje. Niets bijzonders hoor, gewoon wat noodzakelijke dingen kopen in de Mall of the Emirates, maar het voelde bijna als een schoolreisje voor ons. Allereerst kochten we wat spulletjes voor in huis. Dingen om het een beetje op te leuken. We zijn nu in het stadium aanbeland dat de meeste noodzakelijke dingen aanwezig zijn. In stadium twee ga je zoeken naar dingen om je huis een thuis te maken. Daar zijn we nu dus. Leuk hoor, om eindelijk weer eens wat dingen te kopen die door de meeste mannen als volkomen nutteloos gezien zullen worden: een zeepdispensertje, tandenborstelhouder in dezelfde layout, een keukentrapje (ik kan tenslotte toch overal wel bij) en zo nog wat snuisterijtjes. Ook vonden we een SIM-kaart voor de maid, zodat ze ons ook kan bereiken als er iets aan de hand is en we er niet zijn. Een telefoontje schijnt e al te hebben, maar nog geen SIM-kaart. Nu dus wel. Vandaag mocht ze mijn telefoon even gebruiken om naar huis te bellen. Ze had haar man en dochter al anderhalve maand niet meer gesproken. Het leven van een maid gaat niet over rozen. Toen ze bij haar vorige baas kwam werken, mocht ze op dag 1 niet eens haar spullen uitpakken, ze moest meteen aan het werk. Ze aten rond middernacht en om een uur of twee kon ze eindelijk naar bed, om vervolgens weer voor het eerste gebed op te staan. Dus wellicht drie uurtjes slaap per nacht. Bij ons gaat het anders. Wij proberen haar regelmatig even af te remmen, anders zit ze geen moment stil. Als de kids 's middags slapen en wij ook op bed gaan liggen, zeggen we meestal tegen haar ook dat het tijd is om te gaan rusten. Meestal gaat ze dan naar haar kamer om te gaan strijken. Rusten doet ze bijna niet. Ook moeten we haar dwingen om genoeg te eten, want anders eet ze heel weinig. Uit alles blijkt dat ze zich nog moeilijk kan aanpassen. Haar vorige werkgever heeft een aardige indruk op haar achtergelaten merken we. Ook wij moeten ons nog even aanpassen. Ze heeft de neiging om alles te doen, terwijl er sommige dingen zijn die we liever zelf doen, zoals het bad- en bedritueel van de kinderen 's avonds. Dat is iets tussen papa, mama en de kinderen. Dus we hebben haar verteld dat ze niet hoefde te helpen. Als we er niet zijn, dan is het anders natuurlijk. Maar het is de dagafsluiting en dan is het juist leuk om even de kids in bad en in bed te doen. Een van de rituelen is dat deze gekke papa de kinderen altijd in een groot badlaken oprolt als ze uit bad komen, als asperges in een lapje schouderham. Om ze dan vervolgens heel snel uit te rollen op ons bed. Het gevoel van drie keer volledig om hun as draaien vinden ze geweldig. Mama's doen dit soort dingen niet. Alleen papa's. Want papa's blijven jong in hun hoofd. Met alle onverantwoordelijkheden die daarbij horen.
Toegegeven, we zijn wel blij met de maid, Nur [noer] heet ze. Ze is er ook precies op tijd, want woensdag vertrek ik naar Nederland en ben pas op maandag weer terug. En enkele dagen zonder papa (zonder man moet ik eigenlijk zeggen) is een stuk makkelijker als er assistentie is. Papa kijkt er al naar uit. Hagelslag kopen, een klein zakje drop en vooral het thuisfront weer eens begroeten. En daar hoort ons huis natuurlijk bij, want ook je huis ga je missen. 'Missen' is niet des-iks, maar dat is slechts onderdrukking. Als ik straks de vertrouwdheid weer zie, dan zal dat toch wel even heel goed voelen.
Half elf inmiddels. Bedtijd. Morgen weer zes uur op, dan gaat Laras op de latten in de sneeuw. Sneeuw hebben ze hier ook namelijk. In de Mall hebben ze een ski-piste. En daar gaat de hele klas morgen naartoe. Dus we hebben een sjaal, muts en handschoenen gekocht, die ze morgen meeneemt naar school. Bij 33 graden. Dat is ook Dubai.
Om half acht lagen ze in bed, netjes nog even een verhaaltje voorlezen voor allebei en licht uit. Papa en mama waren klaar voor een uitstapje. Niets bijzonders hoor, gewoon wat noodzakelijke dingen kopen in de Mall of the Emirates, maar het voelde bijna als een schoolreisje voor ons. Allereerst kochten we wat spulletjes voor in huis. Dingen om het een beetje op te leuken. We zijn nu in het stadium aanbeland dat de meeste noodzakelijke dingen aanwezig zijn. In stadium twee ga je zoeken naar dingen om je huis een thuis te maken. Daar zijn we nu dus. Leuk hoor, om eindelijk weer eens wat dingen te kopen die door de meeste mannen als volkomen nutteloos gezien zullen worden: een zeepdispensertje, tandenborstelhouder in dezelfde layout, een keukentrapje (ik kan tenslotte toch overal wel bij) en zo nog wat snuisterijtjes. Ook vonden we een SIM-kaart voor de maid, zodat ze ons ook kan bereiken als er iets aan de hand is en we er niet zijn. Een telefoontje schijnt e al te hebben, maar nog geen SIM-kaart. Nu dus wel. Vandaag mocht ze mijn telefoon even gebruiken om naar huis te bellen. Ze had haar man en dochter al anderhalve maand niet meer gesproken. Het leven van een maid gaat niet over rozen. Toen ze bij haar vorige baas kwam werken, mocht ze op dag 1 niet eens haar spullen uitpakken, ze moest meteen aan het werk. Ze aten rond middernacht en om een uur of twee kon ze eindelijk naar bed, om vervolgens weer voor het eerste gebed op te staan. Dus wellicht drie uurtjes slaap per nacht. Bij ons gaat het anders. Wij proberen haar regelmatig even af te remmen, anders zit ze geen moment stil. Als de kids 's middags slapen en wij ook op bed gaan liggen, zeggen we meestal tegen haar ook dat het tijd is om te gaan rusten. Meestal gaat ze dan naar haar kamer om te gaan strijken. Rusten doet ze bijna niet. Ook moeten we haar dwingen om genoeg te eten, want anders eet ze heel weinig. Uit alles blijkt dat ze zich nog moeilijk kan aanpassen. Haar vorige werkgever heeft een aardige indruk op haar achtergelaten merken we. Ook wij moeten ons nog even aanpassen. Ze heeft de neiging om alles te doen, terwijl er sommige dingen zijn die we liever zelf doen, zoals het bad- en bedritueel van de kinderen 's avonds. Dat is iets tussen papa, mama en de kinderen. Dus we hebben haar verteld dat ze niet hoefde te helpen. Als we er niet zijn, dan is het anders natuurlijk. Maar het is de dagafsluiting en dan is het juist leuk om even de kids in bad en in bed te doen. Een van de rituelen is dat deze gekke papa de kinderen altijd in een groot badlaken oprolt als ze uit bad komen, als asperges in een lapje schouderham. Om ze dan vervolgens heel snel uit te rollen op ons bed. Het gevoel van drie keer volledig om hun as draaien vinden ze geweldig. Mama's doen dit soort dingen niet. Alleen papa's. Want papa's blijven jong in hun hoofd. Met alle onverantwoordelijkheden die daarbij horen.
Toegegeven, we zijn wel blij met de maid, Nur [noer] heet ze. Ze is er ook precies op tijd, want woensdag vertrek ik naar Nederland en ben pas op maandag weer terug. En enkele dagen zonder papa (zonder man moet ik eigenlijk zeggen) is een stuk makkelijker als er assistentie is. Papa kijkt er al naar uit. Hagelslag kopen, een klein zakje drop en vooral het thuisfront weer eens begroeten. En daar hoort ons huis natuurlijk bij, want ook je huis ga je missen. 'Missen' is niet des-iks, maar dat is slechts onderdrukking. Als ik straks de vertrouwdheid weer zie, dan zal dat toch wel even heel goed voelen.
Half elf inmiddels. Bedtijd. Morgen weer zes uur op, dan gaat Laras op de latten in de sneeuw. Sneeuw hebben ze hier ook namelijk. In de Mall hebben ze een ski-piste. En daar gaat de hele klas morgen naartoe. Dus we hebben een sjaal, muts en handschoenen gekocht, die ze morgen meeneemt naar school. Bij 33 graden. Dat is ook Dubai.
Tuesday, 5 November 2013
Vooruit is beter
Een bewogen dag weer. Wat er al niet kan gebeuren als je een dag thuis zit. OK, ik breng dochterlief naar school in de ochtend en rij nu en dan naar de supermarkt of de dokter, maar meer niet. Dan zou het toch een rustige dag moeten zijn. Het tegendeel is waar. Vandaag was de deadline die we de pie-ar-oo gesteld hadden om het visum van de maid te regelen. "Zo niet, dan mag je alle papieren linea recta naar de maid agency brengen", zei ik gisteren resoluut aan de telefoon. "Don't worry, Sir, tomorrow morning I will go to another Immigrations office and get it done". Dat beloofde hij al zo vaak, dus we hadden er al geen enkel vertrouwen meer in. Vanochtend belde hij me: "Sir, I can arrange your visa within thirty minutes, but it will cost another 1000 dirhams (200 euro)". Uiteraard vroeg ik waar dat dan weer voor nodig was. "It is not for me, it is for a government official". Okee. Omkoping dus. Met een boze toon vroeg ik hem hoe hij mij dit in vredesnaam kon vragen en dat ik daar niet aan mee ga werken. Zijn antwoord was snel en onverwacht: "OK, how about 500 dirhams?" -"No. No. No. I will not pay any more money!", schreeuwde ik hem toe. "OK, OK, I will try my best" waren zijn laatste woorden voordat hij ophing. Letterlijk vijf minuten later krijg ik telefoon van een collega dat het werkvisum voor de maid klaar is, ze heeft zojuist een telefoontje gekregen van de pie-ar-oo. Hij had het via een andere 'government official' geregeld. Ik heb dus sterk het vermoeden dat het helemaal niet om een government official ging, maar om een zakcentje voor hemzelf. Enfin, het is gereld. Ik heb meteen even rondgebeld intern dat ons bedrijf een nieuwe pie-ar-oo moet zoeken want met zulke mensen moeten wij als bedrijf geen zaken doen. Dus die is straks een klant kwijt, de wereld is weer een stukje schoner geworden en wij zijn een stukje vooruit.
Met mijn gezondheid wil het nog niet zo vlotten. Nadat we zondag te horen kregen bij de dokter dat we een bacteriele infectie in onze keel hebben (Trees dus ook), zijn we zwaar aan de meds. Amoxilline, probiotica, diclofenac (dit is eigenlijk het enige dat nog wat verzacht), panadol, keelsnoepjes en gorgelen met lauw, zout water. Ik lijk inmiddels wel een kampgevangene, zo erg ben ik vermagerd. En dat allemaal van een simpele keelontsteking. Ik vond het al zo gek. Enfin, gisteren voelde ik ineens een zwelling helemaal achter in mijn linkerwang. Vanochtend was die zwelling zo groot geworden dat het van buiten zichtbaar is (als je goed kijkt) en ook begon hij dwars te zitten met kauwen. Toch maar eens in de spiegel kijken bij goed licht. Met een wijsvinger trok ik mijn linkerwang opzij en ik probeerde mijn ogen bijna uit hun positie te draaien zodat ik goed in mijn eigen wang kon kijken. Wit. En groot. Zoals het een kind van het huidige elektronisch tijdperk betaamt, start je dan direct je computer op om naar google te gaan. Ik dacht aan een bijwerking van de antibioticia en ja hoor: honderden hits! Dus dan is het waar. Want hoe meer relevante hits, hoe dichter je bij de waarheid zit. Zeven uur. Toch maar even de dokter bellen, tenslotte is de praktijk hier zes dagen per week open van acht tot acht, dus dan moet je daar je voordeel mee doen natuurlijk. Ik mocht meteen langskomen. De praktijk zat vooral vol met jonge ouders en hun kleine kinderen. Snotterige baby's, een verdwaald kind in een pyjama, een jongetje in een skelettenpak (vraag me niet wat er met hem gebeurd was), iedereen netjes wachtend tot ze omgeroepen werden. Ik mocht meteen doorlopen. Mijn Zuidafrikaanse dokter keek ik mijn keel. "Yeahhh, that looks like an ulcer." Een afte dus, maar dan wel een van twee centimeter doorsnee. Hij vervolgde: "And your throat is completely covered with ulcers". Aha. Nu begrijp ik waarom ik niet kan eten, slapen en slikken. Mijn keel zit vol met aften. Dus weer een spray en een zalfje ervoor gehaald en op weg naar huis. Laat ik eens acteruit inparkeren in de car port, want dan kan ik morgen makkelijker wegrijden. Piep piep piep piiiiiiiiiiieeeeeeep BOEM! De park assist kon niet snel genoeg piepen, of misschien was ik simpelweg te vermoeid om de piepjes om te zetten in een remactie. De buitenkraan had mijn achterbumper gepenetreerd, resulterend in een gat ter grootte van twee enorme aften. Dat kon er ook nog wel bij. Misschien een bijwerking van de medicijnen? Een ding weet ik nu wel: vooruit inparkeren is toch beter in het donker, ook met park assist. Ik vraag me nog steeds af waarom ik een dag van vooruitgang zo nodig moest afsluiten met achteruitgang. Twee stappen naar voren en een stapje terug.
Met mijn gezondheid wil het nog niet zo vlotten. Nadat we zondag te horen kregen bij de dokter dat we een bacteriele infectie in onze keel hebben (Trees dus ook), zijn we zwaar aan de meds. Amoxilline, probiotica, diclofenac (dit is eigenlijk het enige dat nog wat verzacht), panadol, keelsnoepjes en gorgelen met lauw, zout water. Ik lijk inmiddels wel een kampgevangene, zo erg ben ik vermagerd. En dat allemaal van een simpele keelontsteking. Ik vond het al zo gek. Enfin, gisteren voelde ik ineens een zwelling helemaal achter in mijn linkerwang. Vanochtend was die zwelling zo groot geworden dat het van buiten zichtbaar is (als je goed kijkt) en ook begon hij dwars te zitten met kauwen. Toch maar eens in de spiegel kijken bij goed licht. Met een wijsvinger trok ik mijn linkerwang opzij en ik probeerde mijn ogen bijna uit hun positie te draaien zodat ik goed in mijn eigen wang kon kijken. Wit. En groot. Zoals het een kind van het huidige elektronisch tijdperk betaamt, start je dan direct je computer op om naar google te gaan. Ik dacht aan een bijwerking van de antibioticia en ja hoor: honderden hits! Dus dan is het waar. Want hoe meer relevante hits, hoe dichter je bij de waarheid zit. Zeven uur. Toch maar even de dokter bellen, tenslotte is de praktijk hier zes dagen per week open van acht tot acht, dus dan moet je daar je voordeel mee doen natuurlijk. Ik mocht meteen langskomen. De praktijk zat vooral vol met jonge ouders en hun kleine kinderen. Snotterige baby's, een verdwaald kind in een pyjama, een jongetje in een skelettenpak (vraag me niet wat er met hem gebeurd was), iedereen netjes wachtend tot ze omgeroepen werden. Ik mocht meteen doorlopen. Mijn Zuidafrikaanse dokter keek ik mijn keel. "Yeahhh, that looks like an ulcer." Een afte dus, maar dan wel een van twee centimeter doorsnee. Hij vervolgde: "And your throat is completely covered with ulcers". Aha. Nu begrijp ik waarom ik niet kan eten, slapen en slikken. Mijn keel zit vol met aften. Dus weer een spray en een zalfje ervoor gehaald en op weg naar huis. Laat ik eens acteruit inparkeren in de car port, want dan kan ik morgen makkelijker wegrijden. Piep piep piep piiiiiiiiiiieeeeeeep BOEM! De park assist kon niet snel genoeg piepen, of misschien was ik simpelweg te vermoeid om de piepjes om te zetten in een remactie. De buitenkraan had mijn achterbumper gepenetreerd, resulterend in een gat ter grootte van twee enorme aften. Dat kon er ook nog wel bij. Misschien een bijwerking van de medicijnen? Een ding weet ik nu wel: vooruit inparkeren is toch beter in het donker, ook met park assist. Ik vraag me nog steeds af waarom ik een dag van vooruitgang zo nodig moest afsluiten met achteruitgang. Twee stappen naar voren en een stapje terug.
Saturday, 2 November 2013
Ziek
Het was te verwachten, op den duur wordt het je allemaal even te druk en ineens komt er een flinke keelontsteking opzetten met koorts, hoofdpijn, alles erop en eraan! Vrijdagochtend begon het. 's Avonds voelde ik me toch wel erg slecht dus Trees besloot eens om te gaan kijken of er geen medicijnen bezorgdienst was. En uiteraard, want dat is dan ook wel weer Dubai - het gemak staat voorop als het om dingen kopen gaat - binnen een half uur was er iemand aan de deur met een zakje medicijnen. Vier euro bezorgkosten. Dus nu onderdruk ik het, zodat we tenminste toch nog de deur uit kunnen. Tenslotte wonen we in een redelijk afgelegen gebied en ben ik de enige thuis die een rijbewijs heeft, dus: papa ziek = iedereen thuis. Daarom willen we zo snel mogelijk dat Trees hier ook haar rijbewijs haalt, alleen kan dat alleen overdag. En dan zijn er kids, dus daarom hebben we de maid nodig. Maandag weten we of dat lukt of niet, zo niet, dan moeten we weer van voren af aan beginnen. Maar laten we hopen op het beste. Het socialiseren hier vlot ook nog niet echt, omdat we nog te druk zijn met shoppen voor ons huis. Wel is het makkelijk om in gesprek te raken met buren in de speeltuin hier. We hebben hele aardige buren uit alle landen: o.a. uit Indonesie, Duitsland, Zweden, Ierland, Australie, Engeland en India. De gesprekken in de speeltuin gaan dan over slechte service van bedrijven hier, over de papieren rompslomp in Dubai en over de kids natuurlijk. Er zijn zeker wel een paar gezinnen bij met wie we zeer goed kunnen opschieten. Elliot is zelfs al thuis geweest bij een Australisch meisje van 1: Eliana. Hele vriendelijke ouders ook, die we bijna dagelijks spreken in de speeltuin. Zij hebben het ook zwaar, omdat hun familie het niet echt accepteert dat ze zo ver weg zijn. In dat soort situaties is het wel prettig dat je even gedachten kunt uitwisselen. Morgen nog een vrije dag en maandag moet ik weer aan de slag. Hopen maar dat ik dan weer wat hersteld ben, want zoals ik me nu voel zie ik me nog niet op kantoor zitten... Veel sinaasappels eten dus!
Wednesday, 30 October 2013
Documentje ontbreekt...
Het is bijna standaard, bij alles wat we willen aanvragen ontbreekt er altijd wel een documentje. En als je dat documentje dan vervolgens ergens tevoorschijn weet te toveren en met vol vertrouwen een tweede poging waagt, dan blijkt er weer een ander documentje te ontbreken.
Vandaag was een werkdag. Geen dag als alle andere, want alle andere dagen zijn net zo uniek als deze dag. Er gebeurt altijd iets onverwachts en dingen plannen, dat heeft weinig zin. Even voor zevenen stapten we met zijn viertjes in de auto om Laartje naar school te brengen. Meestal zitten we met zn tweeen in de auto, maar vandaag dus niet. Vandaag zouden we even snel langs Knowledge Village rijden voor het afgeven van de irisscan en vingerafdrukken van Trees aan de overheid. Dat is helaas nodig voor het verkrijgen van een ID-kaart, die gezien wordt als de toekomstige pas die alles vervangt, waaronder ook het rijbewijs. Dus alles in een enkele pas, dat is wel zo handig. Zover zijn ze echter nog niet. We waren er redelijk snel klaar, om half negen kon ik alweer op weg naar kantoor, na Trees en Elliot gedropt te hebben bij de Mall voor wat boodschapjes. Voordat ik op kantoor aankwam was echter al lang duidelijk dat dit geen makkelijke dag ging worden. Ik had inmiddels om acht uur al een telefoontje van mijn collega gekregen. Hij had gesproken met de PRO (pie ar oo, dat is de man die alle visumpapieren voor je in orde kan maken) en hij zei dat er een probleem was met ons papierwerk om het werkvisum van de maid (omze toekomstige Indonesische hulp in de huishouding cq kinderoppas) in orde te maken. Mijn Ejari (je weet wel, dat duivelse document dat me ervan weerhield internet te krijgen) stond op naam van het bedrijf en niet op naam van mij. Logisch, want ons bedrijf is officieel huurder van ons huis. Dus was er een brief nodig om te verklaren dat mijn sponsor (werkgever dus) geen bezwaar maakte tegen het gebruiken van de Ejari voor mijn persoonlijke belangen. Met bedrijsstempel en handtekening van een bevoegd collega (mijn collega Bart dus). Alles in orde, stempel erop, nu de handtekening van Bart nog. Dus ik bellen waar hij blijft, blijkt hij die ochtend bij een klant te zitten. Gelukkig enigzins in de buurt, dus meteen in de auto gestapt (mijn laptop was nog niet eens opgestart of ik was al weer de deur uit) en een half uur later had ik zijn handtekening. Nu direct op weg naar het Immigrations kantoor, waar de Pie Ar OO en mijn collega op mij zaten te wachten. Verkeersdrukte was enorm, dus duurde zeker weer een half uur voor ik er was. Op de grote parkeerplaats aangekomen stond mijn Indiase collega alweer druk te zwaaien terwijl hij me telefonisch meedeelde dat ik mijn auto daar direct moest parkeren en naar Gate 4 moest rennen, waar de Pie-Ar-OO stond. De Pie-Ar-OO vertelde me daar dat er nog een klein probleempje was: Immigrations wilde ook weten dat Trees geen familie was van de maid, want ze kwamen tenslotte uit hetzelfde land en familie moet op een familievisum, niet op een werkvisum. Dus wij naar die man aan de balie, een bebaarde Arabier in een soort legergroen uniform: "Beste mijnheer, ik kan u garanderen dat ze geen familie is, we hebben haar via een maid agency gevonden". Zo makkelijk kwam ik er dus niet vanaf. Of ik even een brief wilde halen bij het Indonesisch consulaat om te bewijzen dat ze geen familie was. Geweldig. Nu dit weer. Enfin, de Pie-Ar-OO had het wel gezien en ging andere dingen doen. Ik dus met mijn collega meteen naar het Consulaat gereden. Bijzonder, poort van het Consulaat stond wagenwijd open, geen security, niks. Dus wij lopen door naar binnen, met een zak papieren bij me. "Selamat pagi Pak, mogen wij misschien een document waarop staat dat mijn vrouw en de maid geen familie zijn? Alstublieft?". Het antwoord was al te verwachten: er ontbrak een documentje om zoiets te kunnen regelen. Een geboorteakte van mijn vrouw of van de maid, ik mocht kiezen. Inmiddels was het een uur of elf. Dus ik bel Trees om te vragen of ze die geboorteakte had liggen en kon emailen. Nee, helaas, ligt in Nederland. Kan niet waar zijn. Drama. Vertrouwen was tot een nulpunt gedaald dat we hier ooit nog uit zouden komen. Bovendien hadden we al stevig geld neergeteld voor dit alles. Ik de maid agency bellen: "Hebben jullie misschien een geboorteakte van de maid?" -"Nee, sorry, die ligt in Indonesie". Okee. Dussss. Wat nu? Mijn collega voelde duidelijk met me mee en zei: "Kom, we gaan naar de maid agency, dan bespreken we het daar met ze". Misschien wel een goed idee, als laatste redmiddel. Half uurtje rijden weer en daar waren we. Lift omhoog, tweede verdieping, langs het aquarium linksaf (ik was er al twee keer geweest) en mevrouw Cici (spreek uit: Tsjitsji) smeken om hulp. Wat bleek? Ze had al een verzoek naar Indonesie gestuurd om de akte op te sturen naar haar. Na een kwartiertje thee gedronken te hebben daar, besloten we maar alvast richting het Consulaat te gaan. Ik keek op mijn horloge: twaalf uur. Dan maar eerst lunchen hier in de buurt. Na de lunch, ongeveer kwart voor een, gingen we weer op pad naar het Indonesisch consulaat. Telefoon. Trees. Ze bleek toch haar geboorteakte te heben gevonden en direct emailde ze het document naar het consulaat. Om half twee kwamen we daar aan. Hek dicht. Lunchpauze tot twee uur. Om drie uur hadden we een afspraak bij een klant gepland, werd dus heel krap allemaal. Papierwerk voor de klant lag echter nog op kantoor in Al Barsha, dus we besloten eerst maar richting kantoor te rijden waar mijn nog niet opgestarte laptop op mij wachtte. Tien over twee reden we weer weg, compleet met ingepakte laptop in de tas. Van werken kwam vandaag tenslotte toch niks. We reden de beroemde verkeersader Sheikh Zayed Road (SZR voor vrienden) op - helemaal vast, zes rijen dik stonden auto's stil tot zover onze ogen konden kijken. Ongeluk gebeurd natuurlijk, mooie timing. Dus wij direct weer de eerste exit gepakt en richting Jumeirah, waar we parallel aan het strand richting het Consulaat reden. Kwart voor drie kwamen we bij het Consulaat aan. De vriendelijke man van vanochtend zat er niet meer, maar wel een jongeman die ons direct te woord stond. Ik legde de situatie weer uit en hij bekeek de documenten en paspoorten argwanend, bijna afkeurend, zoals alleen een ambtenaar dat kan. "Sir?" Oh-oh. Wat gaat hij nou weer zeggen? "U heeft ook een trouwcertificaat nodig om aan te tonen dat u getrouwd bent. Heeft u dat? En ik heb ook kopieen nodig van ur paspoorten en visas". Stoom uit mijn oren. Weer ontbrak er een documentje. Dus ik wond me aardig op en vertelde dat zijn collega dat vanochtend anders mooi niet verteld had! "Kunt u mij echt niet helpen? Het visum van de maid verloopt op 8 november dus er is echt haast bij, anders moet ze terug naar Indonesie! Ik zag hem denken. "OK, kost 60 dirham, maandag is het klaar want vrijdag en zaterdag zijn weekend en zondag is een feestdag (Islamitisch nieuwjaar)". Dus ik zeg: "Kan het echt niet morgen? Ik heb geleerd bij mijn werkgever dat je niet corrupt mag zijn dus moet je het altijd zo vragen: "Is er geen fast track service?" Dat betekent dat je meer betaald maar dat het wel een service is en dus geen omkoping. Dat was er dus niet, maar eigenlijk kon het morgenmiddag ook wel opgehaald worden. Yes. Dat is stap 1. Inmiddels half vier, onze klant zou om vier uur vertrekken dus dat redden we toch niet meer. Afspraak dus maar verzet naar morgenochtend. Morgenmiddag dus maar richting het consulaat om twee uur en daarna meteen door naar Immigrations. Ik ben benieuwd of er weer een documentje ontbreekt...
Vandaag was een werkdag. Geen dag als alle andere, want alle andere dagen zijn net zo uniek als deze dag. Er gebeurt altijd iets onverwachts en dingen plannen, dat heeft weinig zin. Even voor zevenen stapten we met zijn viertjes in de auto om Laartje naar school te brengen. Meestal zitten we met zn tweeen in de auto, maar vandaag dus niet. Vandaag zouden we even snel langs Knowledge Village rijden voor het afgeven van de irisscan en vingerafdrukken van Trees aan de overheid. Dat is helaas nodig voor het verkrijgen van een ID-kaart, die gezien wordt als de toekomstige pas die alles vervangt, waaronder ook het rijbewijs. Dus alles in een enkele pas, dat is wel zo handig. Zover zijn ze echter nog niet. We waren er redelijk snel klaar, om half negen kon ik alweer op weg naar kantoor, na Trees en Elliot gedropt te hebben bij de Mall voor wat boodschapjes. Voordat ik op kantoor aankwam was echter al lang duidelijk dat dit geen makkelijke dag ging worden. Ik had inmiddels om acht uur al een telefoontje van mijn collega gekregen. Hij had gesproken met de PRO (pie ar oo, dat is de man die alle visumpapieren voor je in orde kan maken) en hij zei dat er een probleem was met ons papierwerk om het werkvisum van de maid (omze toekomstige Indonesische hulp in de huishouding cq kinderoppas) in orde te maken. Mijn Ejari (je weet wel, dat duivelse document dat me ervan weerhield internet te krijgen) stond op naam van het bedrijf en niet op naam van mij. Logisch, want ons bedrijf is officieel huurder van ons huis. Dus was er een brief nodig om te verklaren dat mijn sponsor (werkgever dus) geen bezwaar maakte tegen het gebruiken van de Ejari voor mijn persoonlijke belangen. Met bedrijsstempel en handtekening van een bevoegd collega (mijn collega Bart dus). Alles in orde, stempel erop, nu de handtekening van Bart nog. Dus ik bellen waar hij blijft, blijkt hij die ochtend bij een klant te zitten. Gelukkig enigzins in de buurt, dus meteen in de auto gestapt (mijn laptop was nog niet eens opgestart of ik was al weer de deur uit) en een half uur later had ik zijn handtekening. Nu direct op weg naar het Immigrations kantoor, waar de Pie Ar OO en mijn collega op mij zaten te wachten. Verkeersdrukte was enorm, dus duurde zeker weer een half uur voor ik er was. Op de grote parkeerplaats aangekomen stond mijn Indiase collega alweer druk te zwaaien terwijl hij me telefonisch meedeelde dat ik mijn auto daar direct moest parkeren en naar Gate 4 moest rennen, waar de Pie-Ar-OO stond. De Pie-Ar-OO vertelde me daar dat er nog een klein probleempje was: Immigrations wilde ook weten dat Trees geen familie was van de maid, want ze kwamen tenslotte uit hetzelfde land en familie moet op een familievisum, niet op een werkvisum. Dus wij naar die man aan de balie, een bebaarde Arabier in een soort legergroen uniform: "Beste mijnheer, ik kan u garanderen dat ze geen familie is, we hebben haar via een maid agency gevonden". Zo makkelijk kwam ik er dus niet vanaf. Of ik even een brief wilde halen bij het Indonesisch consulaat om te bewijzen dat ze geen familie was. Geweldig. Nu dit weer. Enfin, de Pie-Ar-OO had het wel gezien en ging andere dingen doen. Ik dus met mijn collega meteen naar het Consulaat gereden. Bijzonder, poort van het Consulaat stond wagenwijd open, geen security, niks. Dus wij lopen door naar binnen, met een zak papieren bij me. "Selamat pagi Pak, mogen wij misschien een document waarop staat dat mijn vrouw en de maid geen familie zijn? Alstublieft?". Het antwoord was al te verwachten: er ontbrak een documentje om zoiets te kunnen regelen. Een geboorteakte van mijn vrouw of van de maid, ik mocht kiezen. Inmiddels was het een uur of elf. Dus ik bel Trees om te vragen of ze die geboorteakte had liggen en kon emailen. Nee, helaas, ligt in Nederland. Kan niet waar zijn. Drama. Vertrouwen was tot een nulpunt gedaald dat we hier ooit nog uit zouden komen. Bovendien hadden we al stevig geld neergeteld voor dit alles. Ik de maid agency bellen: "Hebben jullie misschien een geboorteakte van de maid?" -"Nee, sorry, die ligt in Indonesie". Okee. Dussss. Wat nu? Mijn collega voelde duidelijk met me mee en zei: "Kom, we gaan naar de maid agency, dan bespreken we het daar met ze". Misschien wel een goed idee, als laatste redmiddel. Half uurtje rijden weer en daar waren we. Lift omhoog, tweede verdieping, langs het aquarium linksaf (ik was er al twee keer geweest) en mevrouw Cici (spreek uit: Tsjitsji) smeken om hulp. Wat bleek? Ze had al een verzoek naar Indonesie gestuurd om de akte op te sturen naar haar. Na een kwartiertje thee gedronken te hebben daar, besloten we maar alvast richting het Consulaat te gaan. Ik keek op mijn horloge: twaalf uur. Dan maar eerst lunchen hier in de buurt. Na de lunch, ongeveer kwart voor een, gingen we weer op pad naar het Indonesisch consulaat. Telefoon. Trees. Ze bleek toch haar geboorteakte te heben gevonden en direct emailde ze het document naar het consulaat. Om half twee kwamen we daar aan. Hek dicht. Lunchpauze tot twee uur. Om drie uur hadden we een afspraak bij een klant gepland, werd dus heel krap allemaal. Papierwerk voor de klant lag echter nog op kantoor in Al Barsha, dus we besloten eerst maar richting kantoor te rijden waar mijn nog niet opgestarte laptop op mij wachtte. Tien over twee reden we weer weg, compleet met ingepakte laptop in de tas. Van werken kwam vandaag tenslotte toch niks. We reden de beroemde verkeersader Sheikh Zayed Road (SZR voor vrienden) op - helemaal vast, zes rijen dik stonden auto's stil tot zover onze ogen konden kijken. Ongeluk gebeurd natuurlijk, mooie timing. Dus wij direct weer de eerste exit gepakt en richting Jumeirah, waar we parallel aan het strand richting het Consulaat reden. Kwart voor drie kwamen we bij het Consulaat aan. De vriendelijke man van vanochtend zat er niet meer, maar wel een jongeman die ons direct te woord stond. Ik legde de situatie weer uit en hij bekeek de documenten en paspoorten argwanend, bijna afkeurend, zoals alleen een ambtenaar dat kan. "Sir?" Oh-oh. Wat gaat hij nou weer zeggen? "U heeft ook een trouwcertificaat nodig om aan te tonen dat u getrouwd bent. Heeft u dat? En ik heb ook kopieen nodig van ur paspoorten en visas". Stoom uit mijn oren. Weer ontbrak er een documentje. Dus ik wond me aardig op en vertelde dat zijn collega dat vanochtend anders mooi niet verteld had! "Kunt u mij echt niet helpen? Het visum van de maid verloopt op 8 november dus er is echt haast bij, anders moet ze terug naar Indonesie! Ik zag hem denken. "OK, kost 60 dirham, maandag is het klaar want vrijdag en zaterdag zijn weekend en zondag is een feestdag (Islamitisch nieuwjaar)". Dus ik zeg: "Kan het echt niet morgen? Ik heb geleerd bij mijn werkgever dat je niet corrupt mag zijn dus moet je het altijd zo vragen: "Is er geen fast track service?" Dat betekent dat je meer betaald maar dat het wel een service is en dus geen omkoping. Dat was er dus niet, maar eigenlijk kon het morgenmiddag ook wel opgehaald worden. Yes. Dat is stap 1. Inmiddels half vier, onze klant zou om vier uur vertrekken dus dat redden we toch niet meer. Afspraak dus maar verzet naar morgenochtend. Morgenmiddag dus maar richting het consulaat om twee uur en daarna meteen door naar Immigrations. Ik ben benieuwd of er weer een documentje ontbreekt...
Sunday, 27 October 2013
Small steps
Vandaag hebben we internet thuis. Dat heeft wat bloed, zweet en tranen gekost. Dat ging als volgt. Er zijn twee internetaanbieders is de Emiraten: Du en Etisalat, allebei van de overheid. Maar in de ene wijk ligt een Du bekabeling en in de andere wijk een Etisalat bekabeling. Twee weken geleden ging ik dus naar een Du shop in de Mall of the Emirates. "Mijnheer, u heeft een Ejari nodig, anders kunnen we u niet helpen". Geen idee wat dat was. Bleek een soort registratie van je huis te zijn bij de overheid. Komt normaal van de eigenaar maar die zit in Irak ofzo dus vergeet t maar. Moesten we natuurlijk weer zelf achteraan. Dus op internet zoeken hoe je dat kan verkrijgen. Om je Ejari te verkrijgen moet je naar een typing center en daarvoor moet je je borgpapiertje van het water- en elektriciteitsbedrijf meebrengen. Die had ik dus ook niet. Dat moest van de makelaar afkomen, want die had online betaald nadat ik hem cash gaf. Duurde dus weer dagenlang voor we dat hadden. Toen we het eindelijk kregen, bleek er weer ergens een registratieprobleempje te zijn, waardoor het weer niet lukte. Vertraging: nog twee dagen. Uiteindelijk had ik het en om een uur of vijf ging ik met goede moed lopend naar de mall vanaf ons kantoor. Du had me inmiddels verteld dat waar wij wonen Etisalat bekabeling ligt, dus ik naar Etisalat. Na een tijdje in de rij te hebben gestaan, vertelde de vriendelijke behoofdddoekte vrouw dat er bij ons alleen Du beschikbaar was in de wijk. Lekker dan. Ik weer naar Du, verdieping omhoog dus in de mall. Nummertje getrokken, 19 wachtenden voor me. Ping. Uiteindelijk aan de beurt. "Goedenavond mijnheer, heeft u document A? En B? En C? En kopie paspoort? Ejari? Letter of no objection van uw sponsor?" Ja hoor, alles heb ik, kijk maar, ik kom net van Etisalat. "Oh, maar op uw Letter of no objection staat Etisalat en dat kunnen wij niet accepteren". Sjips. Ik weer terug naar kantoor, uur of kwart voor zes. Brief aangepast, laten tekenen door gemachtigde collega en weer terug. Nummertje getrokken, nog 15 wachtenden, valt mee. "Kijk mijnheer, er staat nu Du boven. Zo goed?". Gast kijkt bedenkelijk. "Mijnheer?" -"Ja, WAT gast? WAT?" Althans, zoiets zei ik in mijn hoofd. "Uw naam staat niet in de brief, alleen uw adres. Dit kunnen we niet accepteren. Er staat ook geen bedrijfsstempel op de brief. "Man, dat meen je niet! Waarom vertellen jullie me dat niet meteen dan, ik was hier net toch met dezelfde brief bij je collega??" De klanten kijken naar me. "Ja, sorry maar mijn collega heeft alleen dat Etisalat in het briefhoofd gespot en niet op de rest gelet, maar als u straks terug kan komen dan verzeker ik u dat u niet in de rij hoeft te staan. Kon meteen naar mij toe, dan help ik u direct. Enfin, ik weer op pad, stoom uit de oren en weer naar kantoor, collega wachtte nog op mij gelukkig. Brief aanpassen was geen probleem, maar de company stamp zat in een dichte la en de sleutel had een collega, die al naar huis was. Sjips. Zeven uur geweest. Honger. Maar ik ging terug naar kantoor. Brief aangepast, maar nu de stempel. Hoe doen we dit? La openbreken? Nee, geen goed idee. Collega had gelukkig nog een Technische Dienst stempel liggen. Dat keuren ze natuurlijk nooit goed. Stond wel de naam van het bedrijf op. Dan maar Technische Dienst afplakken met een stukje tape. Stempelkussen? Ai. Hebben we niet. Magic marker dan. Half acht inmiddels, pikdonker, leeg kantoor. Staan twee mannen te knutselen met een stempeltje. Dus met de markeerstift de stempel ingekleurd en direct op de brief gedrukt, zag er wat vreemd uit, vanwege die tape die we erop hadden gedaan om de tekst deels af te plakken, maar OK. Ik weer terug naar Du. Straat oversteken, mall in, roltrap, lopen lopen lopen en ja hoor, meteen zonder nummertje naar de balie. Duurde even.voor de registratie, maar om half negen kon ik huiswaarts. Komende zondag komen ze langs om internet en huistelefoon aan te sluiten. En toen hadden we dus eindelijk internet. Een kleine stap vooruit weer, maar het voelt als een giant leap, in de woorden van een beroemde ruimtevaarder.
Subscribe to:
Posts (Atom)